Stulejka u dorosłych — leczenie i operacja

Stulejka (łac. phimosis) to stan, w którym napletek nie daje się swobodnie odprowadzić poza żołądź prącia. U dorosłych mężczyzn problem ten jest najczęściej wynikiem przewlekłych stanów zapalnych, przebytych urazów lub liszaja twardzinowego (BXO).

Stulejka czy przyrośnięty napletek?

Pojęcia te bywają często mylone, jednak oznaczają zupełnie inne zjawiska. U dzieci przyrośnięty napletek jest zjawiskiem fizjologicznym, które samoistnie ustępuje do 5. roku życia. Z kolei stulejka u dorosłego mężczyzny jest już patologią, która wymaga odpowiedniego leczenia.

Czy stulejkę można wyleczyć bez operacji?

Tak, jest to możliwe w przypadkach łagodnych i umiarkowanych. W leczeniu zachowawczym stosuje się:

• Maści sterydowe (np. propionian klobetazolu) aplikowane przez okres 4–8 tygodni.
• Ćwiczenia rozciągające — delikatne, codzienne, wykonywane po wcześniejszej konsultacji z lekarzem.

Przy umiarkowanej stulejce skuteczność leczenia zachowawczego sięga 70–80%.

Kiedy konieczny jest zabieg?

Interwencja chirurgiczna staje się niezbędna w określonych sytuacjach:

• Brak poprawy po wdrożeniu leczenia zachowawczego.
• Stulejka bliznowaciejąca, np. po liszaju twardzinowym.
• Nawracające stany zapalne napletka i żołędzi.
• Bolesne wzwody.
• Epizody załupka (parafimoza).

Dostępne metody chirurgiczne

1. Plastyka napletka — zabieg oszczędzający, polegający na nacięciu i odpowiednim zszyciu pierścienia stulejki, przy zachowaniu napletka. Jest wskazana przy łagodnej stulejce u pacjentów, którzy chcą uniknąć obrzezania.
2. Obrzezanie — całkowite lub częściowe usunięcie napletka. Najskuteczniejsza i najtrwalsza metoda, zalecana przy ciężkiej stulejce, zmianach bliznowatych oraz u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak cukrzyca czy liszaj twardzinowy (BXO).

Podsumowując: o wyborze metody leczenia zawsze decyduje urolog po przeprowadzeniu dokładnego badania. W naszym gabinecie szczegółowo omawiamy z każdym pacjentem wszystkie za i przeciw, aby wspólnie wybrać opcję najlepiej dopasowaną do indywidualnych potrzeb i sytuacji klinicznej.